Sen Kimsin Ölüm

Gönlümün uzantılarında kaybolmuş seni aramak. Ne kadar zordu, üşüyen gözleri ısıtmak. Aslında hepimiz az biraz karışıktık. Geçiyordu soytarı ölüm. Ey ölüm sen kimsin..! Daha yeni başladım ölmeye ve yaşamaya. Sence de diriliş benim kimsesizliğim mi? Yazarsa adam karalıyor işte bir şeyler. İsmimiz gitarın içinden geçiyor. Ey ölüm sen kimsin! Şizofren olmuş hatıraların dipsizliğinde seni aramak. Beni kaybettiğin yerden dirildim ben. Suya ve susuzluğa aynı anda hasrettim. Söyle kim bağlayacak yarınları birbirine. Beni duyacak mısın, Mezarın en köşe yerinden. Sen kimsin ey ölüm. Varla yok arası kuşatıyorsun yaşamı. Bir yerde karanfile saplanmış duygular. Sana ağır geliyor depresyon. Hapları kullandığın kadarıyla ayaktasın. Öteki türlü düş müdür, Seni ölesiye kasıp kavuran. Hayaller çaprak duyguların derinliğinde. Sen kimsin ey ölüm..! Daha çocuğum, ben. O yüzden daha da sevdalıyım. Henüz öldürmediler beni. Sen nesin ey ölüm!!! Kudret Alkan / 28.11.2018 Kitaplarım : https://www.dr.com.tr/yazar/Kudret-Alkan/s=11949