Kapanmayan Yolumsun

Unut gitsin, bu yürek seni sevmişse bir yerde kalmıştır. Günahlar geçerken sen hala aynı nefretin tohumunda. İkimizi de şehrin maskesinde yok eden bu değil mi? Kafam allak bullak, nedeni yok sevmenin. Her şey gün doğumunda oluşacak belki. Belki de çekip gidecek, nabzımdaki aşk. Yaşandı mı, yoksa bir yerde bitti mi? Kim sığabilir, yalnızlığın akortsuz dümenine. Bak bana, kemanım hala yorgun ve umutsuz. Kaç kere dinlendi, zamansızlığın şarkıları. Kaç kişi söyledi, aşk denen yoksunluğu. Tükendik mi, yoksa çıldırdık mı? Kurşunlar gökyüzünde ilerlerken biz hala aynı şiirde. Can çekişen, ya da acıları bir yerde sarmaya çalışan. Bizim öykümüzden, hani çocukça bakıştığımız günlerden. O anılar ki, Var oluşun ıslak mucizeleri. O bakışlar ki, Yüreğimin limitsizlik hasreti. Sana koştum, seninle büyüdüm ben. Gençtim, hatta çocuktum o zamanlar. Aşkla tanıştığımda başkaydım, o vakit değişmemiştim. Şimdi tanınmaz bir haldeyim. Şimdilerde senin hasretinin nöbetindeyim. Her şeye kavgalı, her kavgaya yaralı. Bendeki yürek hala sana sevdalı. Unutma, bu dünya gelip geçici. Kalan aşksa, gidenlere ne demeli? Konuşsam, eminim patlayacak duygular. Kim bilir hangi dağları yıkacağım? Kim bilir hangi okyanustan taşacağım? Anlamalısın, gerçekten bilmelisin. Bendeki adamın seni sevdiğini, Sen de görmelisin. Yüreğimin zamansız bir çağda ayaklandığına, Sen de şahit olmalısın. Aşk kendi bedelini öderken, Sen bendeki imkansız bir borçsun. Ruhum kendi kendisine yolculuk ederken, Sen bende kapanmayan bir yolsun. Aşk Şiirleri – Kapanmayan Yolumsun Kudret Alkan istanbul / 10.02.2016 Kitaplarım : https://www.dr.com.tr/yazar/Kudret-Alkan/s=11949

Sen Kimsin Ölüm

Gönlümün uzantılarında kaybolmuş seni aramak. Ne kadar zordu, üşüyen gözleri ısıtmak. Aslında hepimiz az biraz karışıktık. Geçiyordu soytarı ölüm. Ey ölüm sen kimsin..! Daha yeni başladım ölmeye ve yaşamaya. Sence de diriliş benim kimsesizliğim mi? Yazarsa adam karalıyor işte bir şeyler. İsmimiz gitarın içinden geçiyor. Ey ölüm sen kimsin! Şizofren olmuş hatıraların dipsizliğinde seni aramak. Beni kaybettiğin yerden dirildim ben. Suya ve susuzluğa aynı anda hasrettim. Söyle kim bağlayacak yarınları birbirine. Beni duyacak mısın, Mezarın en köşe yerinden. Sen kimsin ey ölüm. Varla yok arası kuşatıyorsun yaşamı. Bir yerde karanfile saplanmış duygular. Sana ağır geliyor depresyon. Hapları kullandığın kadarıyla ayaktasın. Öteki türlü düş müdür, Seni ölesiye kasıp kavuran. Hayaller çaprak duyguların derinliğinde. Sen kimsin ey ölüm..! Daha çocuğum, ben. O yüzden daha da sevdalıyım. Henüz öldürmediler beni. Sen nesin ey ölüm!!! Kudret Alkan / 28.11.2018 Kitaplarım : https://www.dr.com.tr/yazar/Kudret-Alkan/s=11949