Sevgi Şiirleri Ses Ver Yalnızlığa

Sevgi Şiirleri Ses Ver Yalnızlığa

Ses ver, ses ver yalnızlığın tohumlarına. Bir çiçek, bir güldü bu aşkın kafesi.

Sarmalamak, yıllar geçerken bir köşede. Hani vurursun ya kadehi derinden.

Ne dost kalmıştır, ne de gönül.

Kime vereceksin, kiminle damlayacaksın geleceğe. Kaldı mı bende, kaldın mı sen…

 

Neyi nereye sığdıracağım?

Yol yakın, veda desen mendilin kırık gözlerinde. Sokulmak bakışlar yarınları taçlandırırken.

Sen kraliçe, sen prenses, belki de hiçiz hepimiz. Bilemiyorum, önümdeki kaleme çatıyorum.

 

Rüzgar desen aklıma yetişemiyor.

Yağmur desen gözyaşımı ifade edemiyor. Nereye vurduysam kendimi,

Geri gelmiyor içimdeki.

 

Sen de yaşa, sen de sev birini.

Benden gördüklerin yaşatacaktır, sendekini. Bir anlamı olsun hayatının.

Bir getirisi olsun, hani cennet derler ya. Hani bilinmez boyut dedikleri.

Ben, benden geçtikçe başka bir ben.

Sendekine dönüşen, yıldızları koklayan yastıklarda.

 

Ulaştığım ya da ulaşamadığım yarınlar üstüne.

Söz vermiyorum, bilirsin yeminim ölüm gibi kesik. Bilirsin intihar mavilerim hala boyalı.

Hala resimler çizer, gözlerimdeki acı. Hala seninle dalaşır, ruhumdaki sevda. Ve seni yaşar, ve seninle tatlanır.

 

Bırak lodos çizmişse geleceğinden.

Bırak beni bulamadıysan, üsteleme beni. Ben bir hancı, ben bir kırık şarap vazosu. Güller elbet acılarla sevişir yeri geldiğinde. Zamanı geldiğinde sen de anlarsın.

Hiçbir şey bulamazsan, Kendi yoluna akarsın. Aşk ölümü geçtikçe,

Sen de kendi yüreğinde yanarsın.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest