Ölümün İsyanı

Aşk ağlarken yamalı duygularda,
Sen seç ölümü benden önce.
Kıyasıya bir dünya bu,
Seninle aramda duran.
Öteleri yazıyordu bu şiirler.
Geride kalan zalim geceler.

Beni bana bırak.
Zalim kaderin sofrasında yenilmiş.
Bir yerde kırılmış zincirler.
Seni bende bu kadar tutan neydi.
Asırlık bir ceza mıydı,
Düşlerin kendi içindeki tesellisi.
Neydi seni çağıran acılar.
Alıp veremediğin bir dava mıdır?

Seni yazdım deftere.
Ömürlük bir sevdaydı bu.
Zalim kaderden önce doğmuştu.
Yükselen gözyaşını kelimelere vuruyordu.
Seni yaşamak, paramparça acılarda.
Bak yine duvarlar yüzüme gülümsüyor.
Zindan olmuş hayatın esintileri.
Seni bana yazan kader sevdaları.

Seninle bir adım ötede durduğum kader.
Al beni örümcek tutmuş kafesine.
Sensin, isyancı yağmurlarda saklanan.
Beni benimle bölen ve avutan.
Bir yerdeydik ve gidiyorduk düşlere.
Zincirler kırılmıştı, üşüyorduk acılarda.

Yaşamak, çılgın anıların varoşlarında.
Seni seçiyorum takvimler arasında.
Seçebilmek, ya da seçmek var oluşları.
Sadece sen değilsin, kadere yenilen.
Dahası vardı, yıldızlara dek uzanıyordu.
Gülümseyişler ağlayışları vuruyordu.
Aşk kendine ayna ararken,
İsyan ettiği ölümü çağırıyordu.

Kudret Alkan / Yazar ve Şair

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest