Maskeli İnsanlar

-1-
Maskeler vardı, insanlarda.
Her iki tarafa açılan pencereler gibi.
Kimi bizi seviyordu, kimi bizden nefret ediyordu.
Yaşam gramıyla da ağırdı.
Kirli elbiseler giymiş insanlar vardı.
Onlar insanı haksız yere yargılıyorlardı.
Bense sadece aşkımlaydım.
Bir yıldızdan diğerine doğru uçuyordum.
Amacım seni daha sevmekti.
Uğruna ömrümü feda etmekti.
Yeminler unutulmuş olsa da,
Sensiz hiçbir yere gitmemekti.

-2-
Yüreğim dar sokakların ıssız sohbetlerinde.
Belli ki, bir yerde kurşundan beter olmuş sözler.
Dünden bugüne gerçekten yaralıyım.
Üstelik bugün de kendi başıma yorgunum.
Sığınacak bir kapı, bir liman arıyorum.
Var olan yelkenlim suya batmış.
Hatıralar ve düşler yerin dibini boylamış.
Söyle sevgili, beni bu dertten kim kurtaracak?
Senden ayrı geçen ömrümü kim tedavi edecek?
Sonu olmayan bir yolda ilerlemek.
Bir türlü dinmeyen kalp ağrısı.
Bunların hepsinin toplamı sen misin?
Beni bu son yolculuğumda infaz eder misin?
Son kez olsun beni ölesiye sever misin?

Kudret Alkan / Yazar ve Şair

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest