En Güzel Şiirler Ağlamakla Gülmenin Kuyusu

En Güzel Şiirler Ağlamakla Gülmenin Kuyusu

Belki ağlamak, belki de kuyusunu akıtmak acının. Taş doğandan aykırılığa, bırak şehit etsin fantezi. Bırak kurgusunda ütopyaların,

Ağlamakla kurulsun yenidünyalar.

Giyilsin aşk, en çıplak ve vahşi aşklarda. Ben ki,

Kendimde bile değil, kendi kendimden ayrı. Dünyaya alev, bacamda kelebek çırpınışları.

 

Sevmiş de taçlandırılmış Yaradan’ın limanında. Şilepler geçiyor, rüzgar üşüyor odamda.

Taşısa beni, beni götürse en çok ağladıklarım. Belki ışıldayacak bir bakış olur aramızda.

Seni sevmenin ölçüsüzlüğünde yeniden sen. Ve sen her neysen,

Bendekinden yenilenen.

 

Dalgınlık ya da bitirilmişlik bir yerde. Senin eskiye olan dipsiz özleminde.

Duyulur ya güvercinler, onlar kanadından yaralı olsa da, Her zaman uçmaya yaratılmış ve mucizevi pencereye.

Bir yağmur hecesi misali özgürce. Bırak,

Sendeki ölümü dağıtsın delice.

 

Güç, tohum, uzay ya da ay.

Tut beni dünya, ya da bırak yazayım aşkın yüreğini. Kutsanmış gözlerde, neticelenmemiş doğuşları insanın. Veriyorsak ruhu, nefesini çekiyorsak yaşamın,

Her ölmek teyididir sevişmenin.

Ve sevişmeler Yaradan’ın yalnız çocuklarıdır.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest