Can Pazarı

-1-
Umut kendi içinde seslenen bir can pazarıydı. Herkes aşk içinde kendine ağlıyordu. Yaşamak bir yerde sabahın sessizliğinden taşıyordu. O zamanlar umut vardı. Sonunda her aşk ölümün kapısını çalıyordu. Ölüm uyuyanların mekanı değildi. Ölüm uyananlar için yazılmış bir dünyaydı. Aşk eninde sonunda kendini ölüme götürür. Aşk ölenle öldürenin yer aldığı sonsuz bir oyundur. Aşka inananlar şiirlerle beslenen bir ışıktı. Kendine aşık olduğu kadar karanlığa da aşıktı. Ölüm seni karanlığa yazıyorsa bir kerede, Bana zindanlar bir yerde özgürlük gibi gelir.

-2-
Gerçekler ve yalanlar.
Hepsi sana doğru hiç olan bir oyun.
Yükseldiğin duygularınla belli bir yerde olduğun.
Zamanı hiçe sayarak şiirleri sonsuz kıldığın aşk.
İşte o aşk ikimizin yeminiydi.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest