Aşk Şiirleri Ölümüne

Aşk Şiirleri Ölümüne
Şarkı derindi, namussuzdu dünya,
Cepteki yıldızdı, sevgilinin adı.
Vurulmuştu günlerin kapakçığı.
Gözler hep aynı manzaraya karışınca,
Aklım sahipleniyordu, dar buhranlı kadehi.
Neden şairler içer, neden rakıdır, dermanları?
Vurunca ülkeler nabızları, kan şehir doğurur.
Her gece doğururken beni, farklı pişmanlıklar,
Nereye sığabilir ki, erdemlisin ey aşk!
Seni içtikçe canım alevlenen bir bahar.
Sevdanın ortasından bir başlangıç doğar da şaşarsın.
Zihnin gerçeği unutur, nerede olduğunu bilemezsin.
Şuur var mıdır, sen onu çektiğin vakit?
Sabah, hep aynı geceyi kovalar sanki.
Onun ölümsüz gidişi yok mu,
Bir türlü unutamazsın…
Sahipsiz kediden beterim, sokağın kirli yanıyım, ben.
Yüküm ağır, garip bir duygu hecesidir, sesim.
Ben seçmedim, lakin şairler seçti, beni.
Önüme koydular kalemi kâğıdı da,
“Yaz yazabildiğin kadar.” dediler.
Her şeyi yazıyorum, elbisem, ruhun senfonisi olmuş.
Son nakarat hep aynı, kanamış yaşam, onun ismi.
Yürekten de öte, aşkın son sözü belki.
Doğuşundaki, gidişindeki, ölüşündeki.
Ya da diğer dünyaların gelişindeki.
Onun ismi: “Seni seviyorum.”.
Tek var oluşunu,
Ölümüne bekliyorum

Kudret Alkan / Yazar ve Şair

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest