Aşk Şiirleri Ölümden Geçmek

Ölümden Geçmek
Geçiyor ruhumun isyan eden kimliği.
Nerede olduğumu bilmeden seni sevmek.
Araf’ta, mahşerde kendime olan çalımlarım.
Ölüler senfonisinden sana tutunmak.
Senin yüreğinde yabancılaşan güneşim.
Hangi darağacı bizim ırzımıza geçti?
Ya da hangi mahkeme tarafından gasp edildik.

Bilinmez, her şey sancı içinde pekişiyor.
Rüyaların tanımlanamayan evrelerinde tek başına.
Uyuyor musun, yoksa uyanık mısın ey ölüm!
Kimseler yok, seslerim sessizliğinde de uzağında.
Yanıyor gözaltına kapılmış hayallerim.
Bir neden olsa da kendime dönüşsem.

Olmuyor, her şey soğuk bir rüzgarın içinde sıkışmış.
Bana beni anlatan kimyasız yıldızlar var.
Perişan olmuş dertlerimle paramparça.
Ne kadar da donuklaşmış gözlerim.
Bir yer arıyorum, yurt edinmek için.
Ama yok, kalanlar gidenlerden cezalı.

Yakıyorum, ya da yanıyorum kendi içimde.
Nöbet tutan ruhum, kendi içinde başkalaşım geçiriyor.
Seni arıyorum, kimliğimi öğrenmek için.
Sadece ödenen bedeller mi haklıdır?
Ya da acılar toprağı havalandırır mı?
Sence de mezarlar yeteri kadar olgun mu?

Son defa seslen bana, bu son olsun iki gözüm.
Yerimiz yurdumuz artık belirginleşsin.
Nerede olduğumuzu son filmimizde bilelim.
Kendi kendimize bir manzara çizelim.
Ve o güneşin içinde,
Işıklarımızı taçlandıralım.
Son kez olsun yemin edelim.
Bu aşk için ölümden geçelim.

Kudret Alkan / Yazar ve Şair

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest