Aşk Şiirleri Nefesimdeki Duman

Nefesimdeki Duman
İntiharın içinde bir yaşam ki, olursun bir şah.
Kendini gömersin de diri diri,
Her tutuştuğun toprak, olur bir mat.
Sen renkte ten koktukça, benim içimde bir ışık.
Zifiri karanlıkta sayıklarım ruhunu da,
Her çıktığım, aynı zamanda sonsuz bir kuyu.
Düşersiniz içine de, kendinizi bilmeden yol alırsınız.
Yazdıkça ses gider, ses gittikçe kelime bağırır.
Sokağa düşen her şiir hayat kurtarır.
Ölüme düşen yaşam, intihara düşense sonsuzdur.
Affet sevgili yüce, onlar ettiyse…
Vermişsin aşkı ki, her aşk ayakta durdukça yüce.
Çöplüğe düşse de, içinde umudun ekmeği.
Ocağa düştüyse, daha pişmeden aş ile dolu.
Yandıysam, sebebi benim kadar sensin.
Bir çocuk baba olduğunda öğrenir çocukluğu.
Bir öğretmen öğrendiği zaman öğrenir, mesleğini.
Bir yara, kanadığında anlatır değerini.
Bir aşık, aşkı yaşadığında ölümsüzleştirir, sonsuzluğu.
Bilin dostlar, halim yaman,
Kendi nefesim ise kör bir duman.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest