Aşk Şiirleri İnsan Olsak Yeniden

Aşk Şiirleri İnsan Olsak Yeniden

Öyle sevmek geçti ki içimden, Unutmadım, unuttuğumda hatırladım. Hatırlamak unutmak oldu da, Öldüğümde yeniden tanıdım, onu.

O bendi,

Ben o olurken.

Öyle bakıştık ki,

Sanki tanınmayı hissetmekti. Öyle konuştuk ki,

İçimizdekini bilmekti.

Öyle bir olduk ki,

Tek bir ruhun şafak olmasıydı. Açtı ışıklar.

 

Annem lambaları yaktı.

Babam limanın fenerinden baktı.

Acılar mutluluğu gözyaşıyla uyandırdı. Rüyalar aşkın kanatlarından uzandı.

Nerede olursam olayım, Vardığım sevdiğimin kollarıydı.

 

Yeniden doğdum. Doğdu aşk yeniden. Aşk bir kez daha geldi, Aslında hiç gitmemişti.

Biz sevmiştik, biz insanca aşktık. Bazen Allah’a, bazen umuda,

Bazen de çocukların gülümsemelerine.

 

Hani içimizde özlemdik. Hani hayaller kurardık. Hani elvedalarda ağlardık.

Mendillerde hayatlar yıkılırdı. Kavuşmak üzere gitseler de, Bir daha geri dönemezlerdi.

Eller kanda olurdu, ya da kanlar mezarda. Duasız kalırdık.

Mumlar dilekleri barındırmazdı. Cenazeler en derinimize akardı.

 

Öyle acılar vardı ki, Mutluluğu ölesiye çağırırdık. İntihar etsek,

Ölüm bile anlamsız kalırdı. Nasıl oldu da kendimize kıydık. Neden başkasına değil de, Kendimize düşman olduk.

 

Allah’a sığınıp da,

Bir gram nefes tatsak ne olur. Güzellikler umut etsek dünyada. Savaşmayı barışın çemberine alsak da, Yalnızca çocuklar söz sahibi olsa.

Köpeklerin tasmaları salınsa. Kedilerin kuyrukları özgür kalsa. Güzellikleri özgür bıraksak da, İdam denen kötülük kalksa.

 

Bir gözyaşı düşse de aşktan, Çorak topraklar yeşerse.

Bir gök düşse de dünyaya,

 

İnsanlar kendilerini hatırlasa. Zalimlikten merhamete doğru,

Sonsuz sevmenin aynasından uzansa.

 

Yansak yeniden, yaksa da Yaradan, İçimizdeki vebayı dışarı atsa.

Ruhlar göklerde ışıkken, Gözlerimizin ikizi gelse.

Yağmurun bedeni onunkine dönüşse. Ve su gibi hayat bulsak ruhumuzda.

 

Korkmadan aşık olabilsek.

Cesaret edip sevdiğimizi dile getirsek. Onun önünde diz çöküp,

Ölümsüzlüğü ilan etsek. En sevdiğimiz şarkıyı,

Koynundaki zamansızlığa sarıp da söylesek.

 

Koynumuzdan gül döksek de, Cennet ıslansa aşklarda.

Öyle ağlayalım ki,

Acılardan mutluluklar doğsa. Öyle yaşayalım ki,

Ölüm vazifesinden utansa. Öyle insan olsak da,

Affedilmemize gerek kalmasa…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest