Aşk Şiirleri Duygusal Tükeniş Zamanı

Aşk Şiirleri Duygusal Tükeniş Zamanı
Sevdalar geliyor, aklıma. Bir sessizlik umududur, içimde kovalanan. Yüreğim buruk bir
yemin gibi yalnızlık içinde dolanıyor. Gelmiyor, görmüyor, duymuyorsun. Issız bir denizin
ortasında gibi gözlerim. Ne seni bulabiliyorum, ne de ruuhmu.
Yara içindeyim. Acı içinde, ya da acının zar atan oyununda mahşer avcısı. Kime ne
söyleyebilirim? Beni kim anlar, bu tükeniş zamanlarında. Bir yokluk sancısıdır, süregelen.Hani yüreğimdeki çıkmaz sokaklar. Bir yol bulursun da, kendini anlatacak insanlara ihtiyacın
vardır. Ne dost gelir, kapına, ne de sen gidebilirsin kendinden.
Her şey merkezinden yaralı bende. Issız bir dünyanın bekçisi gibi dolanıyorum, ortalarda. Seni
arıyorum, en olmayan yerlerde. Bekleme süresi, ya da ölmenin vermiş olduğu haz belki.
Satırları kovalarken düşlerimde, geçit vermeyen sancılar görüyorum. Rüzgarı ağlayarak
sulandırıyorum. Bir uçurtma yapıyorum, senin dualarından. Bir ruh çağırıyorum, bana olan
yeminlerinden. Ama yetmiyor. Sancı o kadar derin ki, gelenler senin gibi olamıyor.
Yaşa kadehi derin isyanın sızıntısında.
Limanlar vardır, bir de kürek çektiğimiz sandallar.
Bir başımıza kaç kişilik öldük ve dirildik bilinmez.
Benim sana olan aşkım hesaplanmaz.
Geçti ve geçiyor hala.
Acılar doludizgin beni bekliyor.
Benden ötedeki bende.
Senden ötede duran sevgimde.
Tutun bana.
Bakarsın meşaleler buluruz, hayatın zifiri karanlığında.
Bir yol haritası, ya da bir düşman içeriz kadehten.
Tokuşuruz ruhlarımızdan süzülen isyanlarda.
Ve kana kana sarhoş oluruz,
Yeryüzü gökleri affederken.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest