Aşk Şiirleri Duygusal Suskun Sessizlik

Aşk Şiirleri Duygusal Suskun Sessizlik

Sessizliğimi tut. Tut bendeki bilimlerden türeyen ilimleri. Onlar aşktır. Onların davası başkadır. İnsandır, Tanrı’nın rüyaları. Orada bizlerin uyanışlarına dek sancı çeker, aşk. Aşk ve aşığın birliktelik notalarında güllerin ıslak kemanları çalınır. Ve bir kere daha ölüm yaşamla benzeşmeye başlar. İkisi de zirveye ortak olurlar. Yaralarında en masum şeytanlar,

insanlıklarına diz çökerler.

 

Neden susuyorsun, ey sessizlik!

Sen hiç uluyan bir sancının içinden geçtin mi… Belli ki, kader denen mahşer bir yere koşuyor.

İçimdeki çocuğun olgunluğunda bir ruh benzeşmesi. Seninle benim aramdaki dipsiz batık.

 

Tutun bana yol içinde yolken.

Pusulalar beliriyor, kadehin kırılgan aynasında. Maske desen, senin içinden kovalanan bir atmaca. Vur rüzgara şehri de,

Bitsin anlık heveslerin yetmezliği. Onlar ki,

Sahnesinden yoksun bir çocuktur, olabilirliğe. Seninle benim duvarımın aynı yakası işte.

 

Kamçılıyor kaderin ıslak gözleri. Sevince bir başka bakıyor, umutlarım.

Yürüdüğüm insanlar hala aklımın duvarında. Yalnız ve yalnızlığı sessizleştiren tabaka.

Al beni, al bendekini deli bir aynada.

 

Dirilişin fidanlarından başlayarak sendeki olgun ağaçları suladım. Bir gözyaşının kesimi kadardı,

İnsanın kendine olan ihaneti. Ve ben o ihanette,

İnsanca yüklendim, umutları.

 

 

 

 

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest