Aşk Şiirleri Duygusal İlkbahar Umudu

Aşk Şiirleri Duygusal İlkbahar Umudu

Ölüm desenleri içinde pencereye vuruyor, ilkbahar umudu. Ben yine düştüm, yollara.

Omuzlarımda yaşanan dostluğundan sonrasını hiç hatırlamıyorum. Ne yediğimi, ne içtiğimi dahi bilmiyorum. Her şey bir rüyanın varlıkla yokluk arasındaki dansı gibi. Bir yerde varım ve aklımı kaçırıyorum.

 

Bana günahlardan bahsetme. Bana acılarından da bahsetme. Onlar aşk yolunda şehit olan

ilklerdir. İnsanın huzuruna sunulan, insandan ötesine geçen bir kavram. Anlamın anlamsızlığa karşı çaresiz düştüğü apayrı bir dünya. Bu dünya ikimizin bir göstergesi mi? Yoksa aşkla dirilen şiirlerin coşkusu mu? Bunu bende anlaman gerek. Ya da bunu bende köleleştirmen gerek.

 

Bir hiçti, dünyanın kendine olan ekseni.

Her martı ismimi söyleyen yalnızlığa doğru kanatlanırdı. Ne gece tanıdım, ne de gündüz.

Her şey tek bir damla günahın altında ezilendi. Kaderdi, belki de yokluğun hücresiydi.

Ne kadar hapis olunduğunu bilmeden gitmekti.

 

Var ya da yok, hangi şehitlik aklımı yontar. Bir rüzgar var mıdır, beni kendime çağıracak. Bir sis gibi dizildim, sendeki gözlere.

Vurgundu, acıları umudun tokluğunda tartan bir değirmendi. Un ve suyun karışımından elde edilen güzellikti.

 

Seni değişmediğim sonsuz bir dümendi. İşte yine geçtik, kendi kendimizde.

Yine söyledik, asırların üstünde.

 

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest