Aşk Şiirleri Damar Zayıf Duvar

Aşk Şiirleri Damar Zayıf Duvar

Ben umut nedir bilmiyorum. Ben seninle tartışan bir haldeyim. Dolanıyorum, gönül içindeki dipsiz tenlerde. Bir mum içinde fakirleşen bir duvar gibiyim. Ne kendimi geçebiliyorum, ne de geçmelerine izin veriyorum. Onlar kendilerinde kirlendikleri kadar güneşi bulabiliyor.

 

Harika bir duygu içindeyim. Hiçbir şeyi kafama takmadan çektim silahımı ve vurdum kendimi. İntiharımın nedeni hiçbir şey. Belki de seni karşıma almam. Ya da senden olmamam.

Çünkü aşk içinde bir aşkım ben. Ve yalnızca aşk diyenlerden gelen yüreğimle yol alan bir

yolculuğum. Vardığım nokta ile bittiğim nokta aynı. Adı sonsuzluk, bahtı deliren bir keder. O benim, benim olan da senin. Biliyorum ki, her şey yılanın zehrindeki aldanıştan ibaret. Her şey, hayvani bir düzen içinde kuduran sisli bir şeytanın kuyruğuna takılmış. Aşk da yalan, sen de yalan, ben de yalanım. Var olanı var etmeye kadar yoksunluk içinde birbirimizle

çelişiyoruz. Biz ancak ölümün içinden geçen ölümsüzlük kadar yaşamlar saçabiliyoruz. Belki o yaşamların içinde kendine sığınak yapan olur. Nitekim öyle. Nitekim gerçek denilen, hayal edilenler tarafından kontrol edilen sistematik bir yapıdan ibaret. Buradaki felsefe, var olanlarla yok olanların içindeki birleşimden ibaret.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest