Aşk Şiirleri Damar Yastıktaki Acılar

Aşk Şiirleri Damar Yastıktaki Acılar

Acıyı yastığıma aldım da, her şey karanlığın ötesinde bir gözyaşı. Tuttum onu. Yuttum onu. Bir melodik dramın içinde platonik Tanrı yetmezliğinin sancısı bu. Bu her şeyin kendine olan direnişi. Öykümüz burada başlıyor, sevgili. Senin bana olan düşkünlüğünden bir Tanrı doğuyor. V o Tanrı, bütün insanlığı sesleniyor, içimde. Ruhumda, yüreğimde, ayrılığımda canlanan bunlar. Bir acı diyalogu içinde ölen senle ben. Bunların hepsi biziz. Hepsi bizden olan unutulmuşlar.

 

Kıyıya var. Gemilere doğru yol al. Onlar seninle benim hiçliğimin denize olan aşkı. Onlar aşk içinde yaşanan kasırgalar. Hep bizden olan, aynı zamanda bizi bitiren girdaplar. Onlar bizim

için geldikleri kadar bizi kahreden şafağın gecesiz ağlayışları.

 

Ey ölmek denen yeryüzü, neredesin umudu aşağılarken. Kendi ruhumdaki güller kadar bulanık güzellikte.

Ruhum açılıyor, diriliş şahın kıyamında. Kıyamet olgunluğu dolanıyor, yastığımda. Seni var edenler kadar hıçkırığın ruhunda.

 

Hepimiz söylediklerimizin içinde hapsolunmuş. Bir Tanrı kadar kendimizin içindeki acı.

Var eden ve var etmeyenlerle bir olmuş. Ne kadar doyabiliriz,

Her şey kendine dönüşürken. Ne kadar diriliriz,

Aşk içinde ölürken.

 

Bir sor, bir anla, ya da anlamsızlığın tümü. Bir yerde gökler kadar kuşlar da konuşur. Onlara sor, sor ki anlatsınlar.

Onlardan dinle, dinle ki ağlatsınlar.

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest