Aşk Şiirleri Damar Sevginin Deliliği

Aşk Şiirleri Damar Sevginin Deliliği
Sev, sev beni delirdiğim gün batımında. Kanatlanan ki, dünya kuşları yaşamayı görsün. Her insan, kendi ölümü kadarmış yaşamda. Yaşam var ettiği kadar öldürür, çünkü. Çünkü aşk, sevdirdiği kadar nefret de ettirir. İçindeki şiddet Tanrı’sı kadar yoğun duygular içinde harmanlarız, kadınla erkeği. O bizim dünyamızın ruhudur, aşk olan yıldızlarda. O bizim
yıldızımızdır, sevgi ve nefret kapanında.

Yaşa bendeki dünyayı. Belki bir kuş yuva olur, gözyaşına. Orada mutluluk ve huzur tatlanır. Ve sohbet edersin, bendeki var oluşunda. Bir kez daha var olursun, en olmadık hallerimde. En çok kaybolduğum anlarda, benim yerime seni bulurlar. İşte bu sensin, bendeki kayıplarda. İşte sensin, bendeki hiç olan benliklerde.

Deliren bir gözyaşının günahı kadar hiçsin, bende.
Bende bir kıyının içindeki gelgit dalgaları kadar girdaplı dirilişte. Saklandığım ya da kovaladığım ölümler kadar sonsuzluk üstüne.

Budur, aşkın içindeki diriliş.
Her söylenen sensin, bende dillenen.
Umuda yorgun, sokakların içinden geçen karanlık. Işığın göz hapsinde ağlayan iki sevgili.
İşte budur bizdeki karamsarlık.

Yaşadıkça ağlıyor, içimizdeki düşman.
Bir dostuz, bir nefretiz, kendi kendimizin sevdasına. Olacaksa rüya olsun Tanrı.
Bakarsın biz de uyanırız, içinde. Ne de olsa aşk dediğin,
Kaderin kendine olan direnişinde.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest