Aşk Şiirleri Damar Şehir Bıçağı

Aşk Şiirleri Damar Şehir Bıçağı

Ölümün dipsizliğinden bir sestir, sana uzanan. Bir sensin, bendeki nedenlerin aynasındaki fısıltı. Orada bir dağ doğar da, geçinceye dek ayrılık kanatlandırır, insanı. Tanrı yetmez, ya da acının içinden geçenlerin dogmatik bilinmezliğinde. Sen ve ben işte. Ben ve senden süregelen, ileriye doğru akan şehir bıçağı. Ne duruyorsun, vur beni. Vur da bitsin, içimdeki ayrılık.

 

Sözler var ki, dirilişin sofrasından. Umut ne zaman acıyı kovalasa,

Bir rüzgardır, büker aklımı keskince. Soluk soluğa yürüdüğümüz anılar.

Benim deli dolu sabahlarım. Geceye kaçınca ruhum, Firaridir rüyalar.

 

Sebep sensin gün doğumunda. Belki de güllerin hıçkırığındaki neden de benim. Biz, birbirimizin kuru sessizliğinde ıslak dirilişlerin sancısında. Ekmeği tuza banar gibi, umut. Huzur dediğin yırtılan sayfaların arasında. Seninle benim birbirine dokunan mahşerinde.

 

Gemiler kalkıyor, güvercin denen limanda. Kanatlanan pusulanın ortasında bir sancı. Acıyı devirdim, kadehin pruvasında.

Ne var, ne yok cehennemin alaborasında.

 

 

 

 

 

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest