Aşk Şiirleri Damar Ölümün Masumluğu

Aşk Şiirleri Damar Ölümün Masumluğu
Ve ölüm bir kere daha masumluğunu itiraf eder, aşka. Ben delirenler gibi kanat çırparım, aşk üstüne.
Yorgun bir sitemdir, içimdeki diriliş.
Umutlar kadar ağladıkça değer kazanıyor, anılar. Varsın yoktan var etsin gözyaşı.

Ben senin hiçliğinde kendimin gölgesi. Bir ışık gelse de, an olsa derin sözlerim. Günü yaksa, ateşi ıslatsa mendiller.
Bir gök çalkalansa, çocuğun diyaframından. Anneler bir kere doğursa, saçlarım bembeyaz.

Bir dünya ki, seninle benim kaderinde olmayan. Hiç olduk, hiçliğin nabzındaki ölüm manifestosu. Rüyaların benzerliğinde seninle ben.
Aramızdaki örtüşme, benzeyen ve benzemeyen.

Yüreğim uğulduyor işte. Yüreğim senin nabzını tutuyor. İki gözyaşında kalplerimiz varlık için çarpıyor. Bilirim ki, sen uzaklığın ötesindeki uzaklardan sonsuzluk kadar yakınsın, bana.
Lakin ben de sonsuzluğa besteledim, şiirlerimi. Ölüme karşı gelerek, ya da Tanrı’nın omuzlarına dayanarak. O’ndan başka gerçek ne var. Kendi gerçeğimi nerede ilan ederim, O olmadan.

İşte beni ben yapan aşk, bu. Ya da en ürkeğinden, en canavarına kadar kovalanan ağlayışlar, bu. Bu her şeyin kendini hiçlik denen kağıtta çizme yasası. Sallanan bir ölümün urganında gerilen iki insan. Biri acıyla genç, diğeri mutluluk hayaliyle yaşlı. Ne de olsa ikimiz de umudun içinde elbiseler gibi buruşmuşuz.

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest