Aşk Şiirleri Damar Hayali Âşık

Aşk Şiirleri Damar Hayali Âşık
Geçince köprüden,
Her dayı, kapana kısılmış ayı.
Tef çalıyor yalnızlık, sabaha var daha.
Acı içinde şiir kusuyorum, ağlıyorum ölümsüzce.
Bir türlü birikmiyor, yaşam dedikleri.
Dört yanım duvar ki,
Oda bile nazlıca kaçıyor, benden.
Üstüm kaplamasız bir pencere,
Neredesin ey kuşlar!
Gelince travma dolu acılar,
Zihnim körebeli bir konak, meleklerle iç içe.
Kanatlarında toplamışım güneşi.
Yetmiyor, sıcaklık yetmiyor, sevgili arar gönül.
Derman var mı,
Ateşi ıslatan kadehte?
Cevabı var mı,
Aklımı işgal eden sorusunun?
Soruyorum sana, sendeki dirilişe.
Umut var mı,
Yaşama tutunmaya çalışan yorgansız uykularımda?
Kavuşmak var mı,
Kendimin hiç edilişinde?
Sen var mısın,
Kendimin yok oluşunda?
Neredesin ey Tanrı’m?
Varsan,
Sondan yarat beni de,
Bitsin, bitiremediklerim de.
Saplanmış yüreğime, dünyanın merkezi de,
Yiğit bakışlıyım, tutsak olduğum tene.
Annem beni ellere vermedi ki,
Babam bana: “Şair ol oğul.” demedi ki…
Alacağın olsun, birliğiz sanıyordum.
Yaslanmıştım sana, sevgili demiştim, ilahça.
Kanımı yakan bir şırınga, adı ayrılık.
Her gece düzenli bir vuruş,
Altın mı çağ, yoksa ışık mı?
İnsanlar küsecekler sana, unutacaklar adını.
Var mısın, yok musun diyecekler.
Ama ben unutmayacağım.
Gerçeklerim yok olsa da acıdan,
Hayali aşığın ben olacağım.

Kudret Alkan / Yazar ve Şair

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest