Aşk Şiirleri Damar Aşkın Sessizliği

Aşk Şiirleri Damar Aşkın Sessizliği

Bir dünya düzensizliği içinde sevdim.  Nasıl sevdiysem, sevginin deli oyunlarında.

Sancaklar, silahlar kadar düşlenmiş bir şekilde.

 

Bu diyarlarda sen, bu amaçlarda sendekiler. Beni bana nasıl da anlatıyorlar.

Ama hiçbiri sen kadar keskin kokulu değil. Çünkü morfindendi, sabahlar.

Hala ayık değilim, hala kafam yerinde değil. Her şey kaçtı, her şey kendinden bir şiir.

Bana vurman gerek, beni kendi içinde öldürmen gerek. Doğrusu bu, doğrusu tetiği çeken intikamlar.

 

Dayanamam. Yıllar içimden sürgünken, ben nerede? Nerede benim çocukluk akvaryumlarım.

Sen hiç güneşi acılarınla öptün mü? Sen hiç kendini bilinmez bir boşlukta yapılandırmaya çalıştın mı? Geçiyormuş, ya da çöküyormuş her şey aşksız. Ölüm bile can simidinin ucundan

gülümsüyor. Şehirler var ki, şairi kendi içinde sessiz bir çığlığa götürüyor. Ülkeler var ki, şairi sokaksız bırakıyor.

 

Sence fazlasıyla yaşamadık mı?

Kokla ölümü, kokla kendi içindeki dişiliği. Elbet geçer, yılların öbür yakası da var.

Hani derler ya, öbür dünyada bulursun.

Hani derler ya, aşk hiç geçmez ve bitmez insandan.

 

Benim yolum yol değilmiş.

Kendini öldürdüğünde bunu anlıyorsun.

Kendini sessizliğe gömdüğünde konuşan sadece ölüler. Yok ki, beni cesedimden yakacak küller.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest