Aşk Şiirleri Damar Anlık Nefesler

Aşk Şiirleri Damar Anlık Nefesler

Aşkın gerçeklerini giyindiğim yıllardan beri öykülerde. Ben, ben değilim, anlık nefeslerde. Kutsanmış Tanrı’nın iki yüzlü mevsimlerinde. Bir anıt ki, deli aşk içinde yanıp tutuşurken, öfkeli kaderimin çemberinde. Beni bana veren hiçbir şey yok. Yalnız bir nefretin içinde kalabalıklar kafesinde. Bir anlığına varsın, aslında yoklar içindeki ansın.

 

Kimine göre dipteki kafessin. Gözlerin dolu olur da, yağacak bir yer ararsın, kış umutlarında. Onun adı benden. Bendeki de ondan. Ne kadar rüya doluyum, bu umut dipsizliğinde. Bana kötülük eden, beni kendinde ezen bir anlayış. Ben hiç insan olmadım, onlar gibi. Ben hiç sizden değildim. Belki de ben öldüm, her şey kendisini anlatmaya çalışırken. Varsın anlatsın da. Ben gidiyorum sizlerden ve kendimden.

 

Ne yarın kaldı, ne de sığınacak bir umut. Her şey bıkkın bir yüz maskesinin perişan

intiharlarında gizli. Odalar dolusu intikam duvarları. Hiç biri bana seni vermedi. Elimde sadece deliren sokaklarım kaldı. Elimde sadece çılgınlaşan çocukluğum. O da anlaşılan gidecek. Yarına kalmadan sokaklara dökülecek. Ne siz insan olabildiniz, ne de ben.

 

Ben sadece aşktım, Kuşlar göçerken, dipsizlik şarkı söylerken, insanların gölgesinden sıyrılıp da bir karıncanın duasını alırken. Ben gölge kadar ışığın içinden geçen rüzgar, ben rüzgar kadar seni sahiplenen bir hırsız. Hırsız diyorum, çünkü kendimi bile çalmışım. Bu saatten sonra umuruma değil, ölüm. Ölüm bile hiçtir ki, cennet benim olmasın. Cehennem zaten soytarı bir yalan.

Kudret Alkan / Yazar ve Şair

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest