Aşk Şiirleri Damar Ağlayan Gülümseler

Aşk Şiirleri Damar Ağlayan Gülümseler

Ağlayan küçük bir gülüşemem vardı, benim. Çocuktum, atomdum, yıldıza bakan ışıktım. Düşüyordum dünyaya gözlerim tükeniş içinde kapalı. Hıçkırıyordum geleceğe,

Yüreğim umudu imkânsızlıktan var etmeye açık. Ben kimdim,

Kimler beni bulmadan önce.

 

O kadar çok ki…

Çoklar artık yetmiyor ki…

 

Anlam mı, harcamak mı. Söylesene,

İkimizi bir araya getiren nedir. Seni benden çeken ölüm nerededir. Söylesen vuracağım onu.

Bana acını anlatsan,

Senin yerine kusacağım oyunu.

 

Ama yok.

Yok baharların dirilmeye olan özlemi.

Senin gidişin ispat edilemeyen bir savaş ikilemi. Çelişki içinde varla yok demek.

Rüya ve gerçek içinde, Seni kendime görebilmek. Nasıldır,

Hayatın dışına çıkıp düş görmek.

 

Ağlamakla toprağı öksürten anatomi oldum. Bilinç kaymasında çiçeklerim vardı, benim.

Hani saksılarımıza ekilen anılar kadar yeşerdik. Küçüktük, kendi yağımızda kavrulan aşktık.

Şimdiyse bir kum tanesinin, Suya olan hasreti olduk.

O kadar çağırdık ki birbirimizi,

Bir çamurun yalan ve azap içindeki itirafına dolduk.

 

Bu kavga ben miyim sence?

Ben, bende var olan ben miyimdir.

Seni kendimde doğurarak yaşatan ben miyim. En karanlık yerde ellerini Yaradan’a açıp da, Uğruna mutluluk akıtan yürek midir.

Uçurumları kayalıklarına taşıyıp,

Senin zirvenden atlayan yaşamak değil midir!

Kudret Alkan / Yazar ve Şair

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest