Aşk Şiirleri Aşkların Şehri

Aşkların Şehri
Al beni İstanbul cebine de,
Sınırsızca harcayayım, benim için biriktirdiğin aşkları.
Ne güzeldir, kokunu yüreğimdeki nefeste tadabilmek.
Sen değil miydin, bütün benliğime saplanan?
Bu sabah annemin canını acıttım, sevdiğimi haykırarak.
Bakamam güneşe, gözlerim acır da ağlamaktan,
Bütün mendiller yasta, elime aldığımın hepsi yarım yamalak.
Hangi aşk tamamlar ki,
Anneliğin içindeki sevgi ve merhameti?
Ama sevmek İstanbul, kuş gibi dalını ararcasına.
Arı gibi balınla onur duyarcasına.
Her düştüğün şehvet yatağını altıgen bir ayrılığa çevirmek bu yüzden.
Ve filmin sonunda iğneyi batırmak kendine.
Bütün mevsimleri silmek, tek bir gül uğruna.Uçacağın yeri bilememek, bir daha dönememek evine.
Her kaldığın bedduayı, cennetin zannetmek.
Her insanı kendine benzetmek, kendinden çalınırken.
Bu nasıl bir şey İstanbul?
Gittiğin bütün şehirlerde seni aramak.
Her sokağında bir yaşam kumarı oynanır ki,
Kaldırımda, köprülerin altlarında, çıkmaz ve dar sokaklarda,
Yatanlar ve delirenler, gerçeği çözümlemek uğruna.
Aklımı kustum İstanbul…
Ölümüne içmekten sevdamı.
Ayılmamı bekleme, bekle ki, bir gün daha geleceğim huzuruna.
Evimden bir yıldız çıkacak ki,
Sonsuz aşklar gerçek olacak,
Hayali evrenlerde, cennet denen melodilerde.
Bu yüzden bekliyorum,
Ruhumdaki ölümsüz şarkıyı ve içtenliği.
Aşk, sonsuzluğun ötesindeyken gerçekte.
Anın içindeki sınırsız bir gerçek, hayallerimde.
İkisi birleşmiş ki, ben, ben olamam bu yüzden.
Hangi yürek, avuçlarında tutabilir ki, beni?
Ya da hangi kadın,
Eline sonsuzluğu alıp da, saplayabilir, tenindeki gerçeği?
Ölmedim mi İstanbul?
Mezarımı söyle de, uyansın içimdeki…
Atlarsın otobüse de gelirsin, İstanbul’ a.
Ekmek parası derdine düşersin.Gelir gelmez yutar seni İstanbul, lokmanda anneni ve babanı sayıklarsın.
Sonra bir Allah rızkı gelir de, ışık olur adımların.
Işığın sonunda bir aşk sarar ki,
Adın, sanın, her şeyin İstanbul olur.
İki insan, büyük bir aşk olduğunda sende ölümsüz.
Ölümsüz ki, derinden sevdikçe senden daha yaşlı.
Yaşamlarım çalındıkça, İstanbul daha da öder, anlamlarımı.
Hiçbir son, son değildir ki,
Başladığın bir anda, bitmediğin, bitiremedikleri noktanda.
Anla İstanbul, şahidim sen, yaşanmışlığım sen.
Sorarlarsa neydi yaşamak diye,
Hiç bulunamayan ve ödenemeyen bir İstanbul…

Kudret Alkan / Yazar ve Şair

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest