Aşk Şiirleri Aşkın Giysisi Ölümdür

Aşk Şiirleri Aşkın Giysisi Ölümdür
Kader seni seçiyor,
Henüz yaşlanmamış düşlerin gardında.
Herkes kendine yenik bir düelloda.
Savaşmak ne kadar yersiz geliyor.
Ruhumun kendine olan isyanı da budur.
Bir yerde haklı var mıdır?
Yoksa her şey inziva içindeki kutuda mı?
Kalem ve defter konuşunca neler değişir?
Siz söyleyin bunu melekler.
Siz anlatın beni bana.
Ben kendimi tanımlamaktan azade.

Ölümler beni kolluyor,
Rüyaların tabaka olduğu akıl hastalıklarında.
Bir şehir uçuyor, beyaz perdede.
İnsan nasıl da eziliyor, duyguları karşısında.
Bir yerde toprak olmak var.
Ölümü uyandırmak mümkün mü aşkta?
Karşı kıyıda iki insan.
Birbirleri için hem varlar, hem yoklar.
Bulabildiğin şehirlerde de intikam olmalı.
Yosun tutmuş gözler yine umutlu.
Bir yerde davanın kalbi yanmalı.
Seninle benim aramda şiir kokmalı.

Sen başkasın, başka bir yerdensin.
Gönlümün mozaik parçasısın.
Mermer kalpten yanan bir mendilsin.
Tuz ruhu kokan ölümlerde,
Beni benimle sınayan bir kadersin.
Bir türlü son bulmayan güneşsin.
Bu ölçüsüz dünyadaki ölçüsün.
Bir türlü geçmeyen en büyük yaramsın.
İşte dokunsam ağlıyor şehir.
Üstüme kalabalık bir intihar çöküyor.
Ruhum kendisine küsüyor.
Sonrasında başını alıp gidiyor.

Seyret düşleri, bir yerde onlardan var.
Kendilerini paralayan bir grup.
Belki de sonbaharı süpüren bir tür duygu.
Nabzımızdaki son isyan bu.
Bu her şeyi özetleyen bir tür yağmur.
Islak imzaların ardından bakan kader.
Seninle aramdaki son hayat alışverişi.
Hangimiz ölü, hangimiz yaralı.
Bilemiyorum, her yanım sıcak.
Yaz mevsiminde silahları çeken fırtına gibi.
Uçurtma zamanında güneşi ters yüz eden.
Üstü kapalı cenazelere boykot getiren.
Olgun acılar hayata ders verirken,
Aşka bir kez daha ölümü giydiren.

Kudret Alkan / Yazar ve Şair

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest