Geçmeyen Ayrılık

-1-
Sessizce selamlıyorum şehri.
Bana düşlerimden kalma bir çocukluk ver.
Hani olur olmadık yerde veryansın eden.
Hani sitem dolu bir ayrılıkta yerle bir olan.
Geçiyor sevgilim, öfkeler de geçiyor.
Hangi sokağı bir kez daha adımlarsın.
Seni mi, yoksa beni mi ele verecekler?
Suçluyum, çünkü sonuna kadar seviyorum.
Ruhumla, yüreğimle, gözlerimle özlüyorum.
Ben seni gözyaşlarımda var ediyorum.
Ben seni unutmak istesem de unutamıyorum.

-2-

Yaşamak vardı, bir de seninle yaşlanmak.
Öyle derin, öyle saf.
Yağmurun ölçüsüzlüğünde.
Yaşamın anlık ritimlerinde.
Veda ederken, ayrılık denen katili hesaplayamıyorsun.
Çizmeyi aşan acılar var, bende.
Nereye gitsem, duvara çarpıyorum.
Kendimi kendimden bir türlü alamıyorum.
Üstüme doğru gelen geçmiş.
Zamana ayak uydurmak mümkün değil.
Her şey paramparça olmuş bir halde.
Yalnızlığım bir yerler tarafından çekiliyor.
Düşlerime, hayallerime ifade veriyorum.
Seni sevmek günah mıydı?
Sevmek, vicdanı güzelleştiren bir renk.
Seni benden alacaklar, seni benden çalacaklar.
Bir türlü kendini bulamayan sabahlar.
Her şey vakitsiz giderken,
Geçmişi ikiye bölen hatıralar.

Kudret Alkan / Yazar ve Şair

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Pin It on Pinterest